حیدریم:خانم مدير سكوت كرد. عنكبوت بغض، از تار و پود صورتش بالا رفت و خيره شد به پنجره. آن بيرون خبري نبود. نه زنگ تفريحي بود كه دانش آموزانش را زير چشمي نگاه كند و نه زنگ ورزش كه از جيغ و داد بچه ها ذوق كند. حيات دبيرستان خلوت ِ خلوت بود. نگاهش رفت به سومين روز مهرماه سال تحصيلي 86. با خودش حرف مي زد انگار. بي آنكه بداند ما هم صدايش را مي شنويم.

گفت: من دانش آموزي دارم كه هر روز با رنگ و روي پريده مي اومد مدرسه. فرستادم مادرش را بياورند مدرسه. خانه اش ته يافت آباد بود. سمت قبرستان و اون طرفها. يك ساعت طول كشيد تا با ماشين مادرش را بياورند. ديدم مادره، خودش، اوضاعش از دختره بدتره، وضعشون اونقدر خراب بود كه با ديدن خونه زندگي شون تا سه چهار روز خواب نداشتم. پرسيدم: چرا؟

بي فايده بود. خانم مدير هنوز در سومين روز مهرماه سال تحصيلي 86 باقي مانده بود. خيره به يك جفت دمپايي صورتي رنگ كهنه اي كه ميان 399 جفت كفش جورواجور خودنمايي مي كرد. 399 جفت كفشي كه روي آسفالت سياه مدرسه رژه مي رفتند و عين خيالشان هم نبود كه يك جفت دمپايي صورتي رنگ از كار افتاده، گوشه اي كز كرده و جنب نمي خورد.

گفت: سال قبل ما دانش آموزي داشتيم كه خونه شونو با استانبولي گرم مي كردن. چوب مي ريختن تو استانبولي تا بسوزه و خونه شون گرم بشه. تو منطقه ما تا دلتون بخواد بازار مبل است و بازار آهن. منطقه ما خيلي هم مستضعف نيست. چطور بايد به دختر 16 ساله اي خيره شوم كه به جاي كفش، با دمپايي به مدرسه آمده است؟ با ديدن زندگيشون تا سه چهار شب خوابم نمي برد. مادره يه بچه دو ماهه بغلش بود و داشت از ضعف از پا مي افتاد. شش تا بچه بودن قد و نيم قد تو يه آلونك كه شبي يه وعده كاچي مي خوردن و الهي به اميد تو! مادره با آرد حلوا درست مي كرد كه فقط شيكم بچه ها سير بشه، بچه ها بخوابن. پسره مي رفته تو نون خشكاي كوچه. نونايي كه كپك زده نبودن و جمع مي كرده، و مي خوردن. هنوز مادرشون آبستن بود كه پدر خانواده، از داربست مي افته و مي ميره. از اين بچه ها زياد داريم. خيلي زياد داريم.

پرسيدم: چند نفر از دانش آموزان دبيرستان تان اين طوري زندگي مي كنند؟

گفت: 75 تا 100 نفر از 400 دانش آموز دبيرستان ما اينطوري زندگي مي كنند. دانش آموزاني داريم كه در سالهاي اول دبيرستان تحصيل مي كنند و اغلب پدرانشان يا معتادند و يا زمين گير. بعضي ها، پدران شان خانواده شان را رها كرده اند و از زور اعتياد و فقر و بيكاري سالي دوازده ماه به آنها سر نمي زنند. دانش آموزي دارم كه پدرش كراك و شيشه مصرف مي كند و زار و زندگيش رو برده فروخته... پدرش به سيلندر گاز وكاسه بشقاب خونه شان هم  رحم نكرده و برده فروخته كه خرج موادش را در بياورد. دانش آموز پيش دانشگاهي دارم تو همين مدرسه، با معدل بالاي 19. كه مي دونم سال ديگه رشته حقوق يا علوم سياسي دانشگاه تهران و علامه قبول مي شود. ولي پدرش روزي يك دست اگر اين بچه را نزند آرام نمي شود. پدرش معتاد هم هست. دانش آموز دارم كه پدرش پارسال بهش گفته بود من نمي دونم پول از كجا مي خواي بياري، برو هر غلطي مي خواي بكني، بكن. فقط براي من پول بيار.

ادامه مطلب